سایت جامع خودرو در ایران


» سفری کوتاه در اتوبان‌های بدون محدودیت سرعت در آلمان ماشین 98

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
پنج شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۶


انگاشت کنید که چقدر دنیای بهتری می‌شد اگر سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت قانونی بود. اگر کمی چاشنی تخیّل و فانتزی‌اش را هم بسیار کنید و شدامد و جاده‌های ویران را فراموش کنید، به این اندیشه کنید که چقدر در زمان صرفه‌جویی و چقدر از خستگی سفر کم می‌شد. البته در این حالت، هزار مرتبه بیشتر سوخت مصرف خواهید کرد، ولی در برابر، ساعت‌ها و روزهای بی‌شماری را در سال در کمر بستن خواهید داشت که با هیچ‌چیز قابل‌جایگزینی نیست. در همین حال، لذت سرعت را به تنهایی نباید فراموش کرد. پتانسیل حقیق یک خودروی نوین را تجربه خواهید کرد؛ چیزی که در حالت عادی و محدودیت ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت، تنها درصدی از هنگام مشخص می‌شود.

بر این بنیاد، مایک داف از «کار اند درایور» به سرزمین ژرمن‌ها رفته تا از نزدیک با زندگی در ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت آشنا شود. آلمان تنها کشور بزرگ پیشرفته است که هنوز هم در بخش زیادی از شبکه  «اتوبان»های خود، محدودیت سرعت تعیین نمی‌کند. برآیند اینکه، جاده‌های آلمان یکی از آرزوهای دلبستگی‌مندان با شتاب است. برای بررسی شرایط حقیق جاده‌های آلمان و همانگونه که گفته می‌شود، «بهشت رانندگی»، مایک داف و همراهانش تصمیم گرفتند که از گذرگاه اتوبان‌ها یک دور کامل به دور کشور بزنند. این گذرگاه از فرانکفورت آغاز می‌شود؛ سپس به مونیخ و از آنجا تا برلین پیوستگی می‌یابد و در پایان دوباره به فرانکفورت بزرگ می‌رسد. به انگیزه محدودیت زمانی، گروه تصمیم گرفتند که این کار را در طی ۳ روز انجام دهند و برای انجام هنگام از یک مرسدس‌بنز S63 AMG 4MATIC کاربرد کنند؛ خودرویی که بی گمانً مرز ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت را رد خواهد کرد.

در حال آماده نزدیک یک‌سوم شبکه اتوبانی ۸۰۰۰ مایلی با محدودیت سرعت، چه به چهره همش و چه به چهره گذرا، روبرو است. ولی در همین حال، تا نخستین گذرگاه بدون محدودیت سرعت، فاصله چندانی نبود. تنها ۲ دقیقه پس از اینکه گروه فرودگاه فرانکفورت را ترک کردند، در جاده A5 به طرف نیمروز پیمان گرفتند. در پیوستگی گزارش این سفر را از زبان مایک داف بازبینی می‌کنیم.

وقتی از نخستین تابلوی: Ende aller Streckenverbote یا به‌عبارتی «پایان تمام محدودیت‌ها» رد شدیم، S63 تازه در حال گرم‌کردن خود بود. البته نخست کمی هم در باره نتیجه‌گیری از این نشانه در آلمان مردّد بودیم؛ چرا که یک دایره سفید بود که پنج نوار قطری در خود داشت و بیشتر مانند نمادی برای نشان دادن ویرانی جاده بود. شاید هم چون ما پیشترً این نشانه را کمتر دیده بودیم.

شدامد زیادی بود. در همین حال، خودروها با شتاب رد می‌شدند و سامان سفت و سختی نیز در جنبش از میان خطوط داشتند. جاده‌هایی که در هنگام‌ها خودرو‌ها تحت قانون پخش مولکولی در سطح گذرگاه پراکنده شده‌اند، برای همه ما آشناست. ولی خودروهای آلمانی همیشه با سامان در جاده جنبش می‌کنند. از این روی است که آلمان در یک جاده چهار بانده حجم شدامد بیشتری از جاده‌های ۱۰ بانده در امریکا جابجا می‌کند.

در پیوستگی گذرگاه، مرسدس با شتاب ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت رسیده بود، ولی باز هم خودروهای تند‌تر از ما پیشی می‌گرفتند. البته چیزی که پروا ما را جلب کرد، پیشی ۹۱۱ GT3 ها نبود؛ بلکه یک volvo V70 را دیدیم که با یک بسته بر روی سقف و دو تا بچه در عقب، می‌شد گفت که کمینه ۱۹۰ کیلومتر سرعت داشت.

نخستین توقف‌گاه در ۱۰ مایلی ما پیمان داشت: مکان یادبود روزمایر؛ جایی که «برند روزمایر»، راننده پاداش بزرگ آلمانی در سال ۱۹۳۸ فوت کرده بود. روزمایر به نوعی از نخستین قربانیان جنون ملی سرعت در آلمان به شمار می‌رود.

مورخان آلمانی همیشه می‌خواهند به این نکته اشاره کنند که اتوبان پیش از پیدایش هیتلر در آلمان هستی داشته، امّا بهره قابل‌پروا نازی‌ها در گسترش شبکه اتوبان‌های آلمان نمی‌تواند نادیده گرفته شود. این رژیم نازی بود که اتوبان‌ها را بر روی نقشه برد و هنگام‌ها را نام‌گذاری کرد. گذرگاه A5 میان فرانکفورت و دارمستات نخستین بخش شبکه اتوبانی موسوم به «اتوبان‌های رایش» بود که در سال ۱۹۳۵ بازگشایی شد و پس از هنگام، برای آزمایش‌های سرعت بدست اتو یونیون و مرسدس‌بنز کاربرد شد؛ آزمایش‌های سرعتی که منجر به مرگ روزمایر شد.

پس از دریافت اندکی اطلاعات بیشتر در باره روزمه‌یر و آزمایش سرعتش، کار دیگری نداشتیم و بایستی گذرگاه ۲۶۰ مایلی خود را تا مونیخ آغاز می‌کردیم. نزدیک‌های شب، با چهره جدیدی از اتوبان‌های آلمان روبرو شدیم. خودروهای زیادی در درازا راه دیده می‌شدند و هر چه جلوتر می‌رفتیم شماره نشانه‌های محدودیت سرعت کمتر می‌شد: ۱۳۰، ۱۲۰ و ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت. البته آلمانی‌ها هم این قوانین را بسیار جدّی می‌گیرند؛ چون سخت‌گیری شهربانی در جاده دستور‌فرماست. به ما آگاهانیدن داده شد که با کمک دوربین‌های مهار سرعت، رانندگان خاطی تاوان می‌شوند. این تاوان‌ها از ۱۱۰ دلار آغاز شده و تا بیش از هزار دلار نیز می‌رسد و هر کجای گیتی هم که بروید، به سراغ شما خواهند آمد. البته در باره ما، نخست به جایی که مرسدس را کرایه کرده بودیم، می‌رفتند.

با سرعت کمی که داشتیم، کمی با امکانات مرسدس سرگرم شدیم؛ چیزهایی مانند گزارش سفر کامپیوتری «مرک» که نشان می‌داد در سفرمان از فرانکفورت تا مونیخ، به طور میانه سرعتی برابر ۸۳ کیلومتر بر ساعت داشته‌ایم.

روز دوم برای ما از همان برآمدن آفتاب آغاز شد. وقتی به استان باواریا رسیدیم، به دنبال گذرگاه A95 به طرف نیمروز و مرز اتریش بودیم؛ زیرا از یکی از دوستان آلمانی شنیده بودیم که این گذرگاه، یکی از بهترین بخش‌های شبکه اتوبانی برای سرعت‌گرفتن است.

برخلاف A5، این گذرگاه نه سر راست بود، نه مسطح و نه حتی پهنا خوبی داشت. در هر طرف جاده، دو لاین پیمان داشت که از یکدیگر جدا شده بودند. این جاده از یک سری دره عبور می‌کرد و به سمت چکاد ( Chekad) اوج می‌گرفت و بیشتر مانند جاده‌های توریستی بود. S63 در این گذرگاه به راحتی مرز ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را رد کرد و در همین حال، کابین آرامش خود را داشت و دور موتور سیکلت نیز هنوز زیر ۳۰۰۰ دور بر دقیقه بود. ولی پس از یک پیچ طولانی، سرانجام به جایی رسیدیم که منتظرش بودیم: یک گذرگاه سر راست به درازا ۲ مایل و به جز یک تراک که کنار جاده افتاده بود، خودروی دیگری در هنگام نبود.

ماشین ۹۸ گاز تا انتها پایین رفت و گیربکس تا دنده ۶ شیفت داد و برای استوار‌کاری هنگام را به دنده پنجم برگرداندیم. صدای موتور سیکلت S63 درآمده و دماغ کاپوت چند درجه بلند شده بود. در همین حال، سرعت ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت که بسیاری از خودروهای تند آلمانی به هنگام اندک شده‌اند، در سرعت‌سنج آمد و گذشت. در سرعت ۲۸۰ کیلومتر بر ساعت به انگیزه تأثیر نیروی آئرودینامیک، از شدت شتاب‌گرفتن خودرو کم شد. بیرون را که نگاه می‌کردیم، سرعت دیوانه‌کننده بود. در سرعت ۳۰۰ کیلومتر، جریان هوا از بالای درها صدایی مانند سوت برپایی می‌کرد. فرمان نیز که به شیوه خارق‌العاده‌ای تا پیش از این سرعت ریزبین بود، شرایطش اندکی عوض شد و اکنون کمی سبک بود. همان‌طور که سرعت می‌گرفتیم، عکاس ما نیز سرعت را بلند برایمان می‌شمرد: ۳۰۶، ۳۰۷، ۳۰۸ …

ولی در سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعت متوقف شدیم؛‌ یا این حدّ پایانی توان مرسدس است و یا اینکه یک محدودیت برای هنگام درنظر گرفته‌اند. برداشتن پا از روی ماشین ۹۸ گاز مانند به هنگام بود که ترمز پرقدرت گرفته باشیم. امّا درنهایت یک سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعتی را در یک سدان لوکس ۲۲۰۰ کیلوگرمی بدون هیچ قانون بازدارنده‌ای تجربه کردیم.

پس از هنگام دوباره راهمان را کج کردیم و به طرف مونیخ با سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت راه افتادیم. البته اندکی نیاز به استراحت هم داشتیم. شرایط رانندگان برای ساعت‌های طولانی شاید تنها برای یک راننده مسابقات لمان عادی باشد. تو یا درون مونیخ نیز وارد شدیم تا ساختمان مرکزی سیلندر-مانند ب‌ام‌و را از نزدیک دیده باشیم. پس از هنگام، اتوبان A9 و ۹ ساعت تا برلین در پیش روی ما بود. سرعت شدامد نسبت جدید گذشته بالاتر بود؛ ولی چند مکان ساخت و ساز در میان راه، از سرعت‌ها کم می‌کرد.

در آلمان می‌توان با سرعت رانندگی کرد، ولی به ندرت می‌توان با همان سرعت سفر کرد. در مسیرمان به سمت برلین، در یک مرکز خدمات میان‌راهی، «رست‌هوف»، نگه داشتیم تا برای ناهار چیزی بخوریم. دلچسب اینکه تنها غذاهایی که به ما پیشنهاد شد، گونه ها گوناگون سوسیس بود. شرایط اتاق‌های استراحت بیشتر از همه دارای شرایط ویژه آلمانی بود. شما بایستی برای گرفتن هنگام پول پرداخت کنید؛ ولی در همین حال، یک بلیط جداگانه نیز به شما داده می‌شود که می‌توانید در همان مدت در فروشگاه باشید. در راه به طرف برلین، سری به کلیسای «اتوبان» هم زدیم.

ایستگاه بعدی در هنگام سر اتوبان، در منطقه کاربرد شده متفقین در برلین بود که البته هنوز هم برای بازرسی کامیون‌ها کاربرد می‌شد. البته هدف اصلی ما دیدن AVUS و اتوبان A115 بود. این اتوبان در سال ۱۹۲۱ به سرنویس یک گذرگاه آموزشی رانندگی و پیست پیکار بازگشایی شد؛ یک اتوبان ۶ مایلی در هر انتهای هنگام یک پیچ هستی داشت. یکی از بزرگ‌ترین چشم وهمچشمی‌های پاداش بزرگ که البته به چهره قهرمانی نبود، در سال ۱۹۳۷ در این گذرگاه برگزار شد که برنده هنگام هرمان لانگ بود و در همان زمان نیز روزمایر تند‌تر دور را با سرعت ۲۷۵ کیلومتر بر ساعت زد. امّا پس از مرگ روزمایر در نزدیکی فرانکفورت، AVUS به سرنویس مکانی خطرناک برای خودروهای پاداش بزرگ شناخته شده و پس از هنگام برای مسابقات با سرعت کمتر مانند، کلاس موتورسیکلت کاربرد شد. در سال ۱۹۹۵، کیث اودور، راننده بریتانیایی در یک دور مسابقات تورینگ-سدان در اینجا کشته شد و تنها اندکی پس از هنگام، پیست پیکار به چهره کامل بسته شد. با این حال، جایگاه تماشاگران باقی‌مانده، خاطرات زیادی را زنده می‌کند.

با پشت سر گذاشتن تند‌ترین مسافرت شدنی، روز پس در فرانکفورت بودیم. با این هستی، در زمانی کمتر از ۲۴ ساعت، تنها ۲۲۸۰ کیلومتر را پشت سر گذاشته بودیم؛ یعنی سرعت متوسطی در نزدیک ۹۵ کیلومتر بر ساعت.

شدامد روزافزون، مکان‌های ساخت‌وساز بی‌شمار، قسمت‌های محدودیت سرعت بسیار در کنار قابلیت‌های رانندگی فوق‌العاده، از مشخصات اتوبان‌های آلمان هستند. در بزرگراه‌های آلمان، کمینه می‌توانید بدون هیچ نگرانی با شتاب ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت برسید. همچنین این امکان را دارید که با سرعت بالاتر از ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت، لذت و هیجان رانندگی یک خودروی نوین را تجربه کنید.



لینک منبع

چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.


مطالب محبوب